Następujący tekst zaczerpnięty został z 'Raportu Grupy Zadań nad Dysleksją', który jest w pełni dostępny poniżej.
Streszczenie
Dysleksja rozwojowa została po raz pierwszy opisana w 1886, na przypadku 14-letniego chłopca, który nie był w stanie nauczyć się czytać. Dalsze badania w 1917 przypisały takie trudności "wrodzonej ślepocie słownej”. Dopiero w latach 60-tych dwudziestego wieku badanie te przesunęło się z obszaru medycyny do badań, jakie czynniki, jeśli są takowe, odróżniają 'dyslektyka' od 'opóźnionego czytelnika”.
Od tego czasu miało miejsce wiele debat na temat tego, co powoduje dysleksję i jak się ona objawia u osób, co do których uważa się, że mogą na nią cierpieć. Jednakże nie osiągnięto porozumienia co do precyzyjnej definicji. Termin 'dysleksja' był ogólnie używany w badaniach medycznych/biologicznych i pozostaje terminem preferowanym przez prywatne grupy w tym obszarze. Jednakże jak wskazał Nicholson (2001)21, wskazuje to, iż "jest pojedynczym relatywnie jednolitym syndromem”. Obecne badania wskazują, że tak nie jest.
Metodycy, w szczególności psychologowie szkolni, woleli termin "konkretne trudności w nauce", wskazując, że osoba ma braki w pewnych procesach nauki, ale nie wszystkich. W USA, w latach 80-tych dwudziestego wieku, termin dysleksja został zastąpiony przez termin "niezdolność czytania".
Konsekwencją tego był odwrót od analizy procesu uczenia się na rzecz analizy procesu czytania.
Związane Dokumenty (Related Documents)
